Metody diagnostyczne Do oceny stanu wątroby stosuje się szereg metod diagnostycznych, które ze względu na różną czułość i inne ograniczenia dopiero w łącznym zastosowaniu dają pełniejszy obraz. Zalicza się do nich badania analityczne krwi (tzw. próby wątrobowe) czy metody obrazowania wątroby (USG, tomografia komputerowa, scyntygrafia, Fibroscan). Powszechnie stosowanym tzw. "złotym standardem" jest biopsja wątroby, polegająca na pobraniu wycinka tkanki narządu. Badania histopatologiczne oceniają jej budowę mikroskopową i na tej podstawie przeprowadza się rozpoznanie i ustala rokowania. Ponieważ zabieg ten niesie ze sobą ryzyko powikłań i niechętnie widziany jest przez pacjentów, od dłuższego czasu trwały prace nad opracowaniem alternatywnej, nieinwazyjnej metody diagnostyki wątroby. Badania profesora T. Poynarda i jego zespołu doprowadziły do opatentowania algorytmu, który odpowiednio przetwarzając wyniki analizy wybranych czynników obecnych w krwi precyzyjnie i skutecznie diagnozuje stan wątroby. Od stycznia 2006 roku, kiedy francuskie Ministerstwo Zdrowia oficjalnie uznało nową metodę za realną alternatywę dla biopsji wątroby, znalazła ona zastosowanie w niemal 50 krajach, a jej skuteczność została potwierdzona prawie 100 publikacjami naukowymi niezależnych ośrodków badawczych.