Wirus zapalenia wątroby typu B - krótkie przypomnienie Krótka historia HBV W połowie lat 60-tych XX wieku odkryto, że niektóre przypadki zapalenia wątroby będące wynikiem transfuzji krwi spowodowane były przez wirus zapalenia wątroby typu B (hepatitis b,HBV). W latach 70-tych odkryto, że HBV przekazywany jest również z organizmu matki do dziecka, a także podczas kontaktów seksualnych. Na początku lat 80-tych opracowano testy diagnostyczne oraz szczepionkę. Drogi zakażenia Wirus przekazywany jest z organizmu matki do organizmu dziecka, na drodze kontaktów seksualnych oraz poprzez zakażoną krew (transfuzje, dożylne przyjmowanie leków/narkotyków, tatuowanie, piercing, czynniki jatrogenne) Naturalny przebieg choroby Na świecie na przewlekłą postać WZW typu B choruje około 300 milionów ludzi. Istnieją dwie odmiany przewlekłego zakażenia HBV: jedna związana z pierwotnym wirusem, który diagnozowany jest na podstawie obecności antygenu Hbe, oraz odmiana związana z mutacją wirusa bez antygenu Hbe. Infekcja HBV przechodzi w fazę przewlekłą w 80-90% przypadków zakażenia w organizmie matki oraz w 5-10% przypadków wśród dorosłych pacjentów. Głównymi testami wirusologicznymi w przypadku diagnozowania HBV są: badanie antygenu HBs oraz poziomu wiremii HBV. W celu weryfikacji skuteczności szczepienia wykorzystywane są przeciwciała anty-HBs. Zakażenie wirusem typu B może prowadzić do marskości wątroby. Na szybszy rozwój marskości wątroby wpływają również: wiek, płeć męska, alkohol, współwystępowanie zakażenia HIV, aktywność martwiczo-zapalna, stłuszczenie wątroby i czynniki metaboliczne.